Marjolijn Hof

Biografie

MarjolijntjeMarjolijn Hof werd in 1956 in Amsterdam geboren. Kort daarna verhuisde ze naar Den Haag. Ze groeide op in een huis vol schatten, want haar vader was behalve psycholoog ook beeldend kunstenaar en kunstverzamelaar. Er waren overal boekenkasten en Marjolijn vond altijd wel iets te lezen. Al heel jong maakte ze boekjes vol verhaaltjes en tekeningen.

Ze zat graag in haar eentje aan iets te prutsen, maar omdat ze een nogal dwarse opvatting had over hoe je iets het beste aan kon pakken, werd alles altijd anders dan de bedoeling was. Het leek wel alsof ze al doende op hol sloeg.
Hobbelige pannenlappen van veel te strak gebreide katoen en tekeningen die halverwege niet meer op het blaadje pasten. Iedereen vond het reuze creatief, maar zelf was Marjolijn altijd een beetje teleurgesteld over het resultaat.
Ze wilde graag iets gewoons maken ...

Maar dat lukte niet.

De kleuterschool en de lagere school bevonden zich in één gebouw: De Eerste Nederlandse Montessorischool aan de Laan van Poot. Er hoorde een spannend speelveld bij en even verderop begonnen de duinen. Het was een avontuur om daar alleen doorheen te fietsen. Het rook er naar rozenbottelstruiken en Marjolijn deed soms alsof haar fiets een paard was. Een enkele keer vergat ze dat ze duinen weer was uitgereden en dan keken de mensen op straat haar verbaasd na. Waarom fietste dat meisje zo raar?

In de laatste klas schreef Marjolijn een toneelstuk: Pas op Sinterklaas. Het werd opgevoerd en de juf stuurde de tekst naar Mies Bouhuys, die een brief terugstuurde met commentaar.
Marjolijn wilde graag schrijfster worden. Of kunstenaar. Maar geen toneelspeelster. Ze had net een rol gespeeld in haar eigen toneelstuk en dat was meer dan genoeg.

Na de lagere school ging Marjolijn naar het Haags Montessori Lyceum. Atheneum A. Ze was slecht in wis- en natuurkunde en alle andere vakken waar je bij moest rekenen. Tekenen en Nederlands, dat ging een stuk beter. Marjolijn las gedichten en romans en was heel kort redacteur van de schoolkrant. Ze schreef verhalen die halverwege ophielden. En ze tekende veel.

Na het behalen van haar diploma wist ze het even niet meer. Ze ging in Den Haag op kamers wonen en had allerlei baantjes. Omdat ze toch een vak moest leren, volgde Marjolijn lessen aan de Bibliotheek- en Documentatie Academie, een opleiding die in ieder geval iets met boeken te maken had. 
Na haar opleiding werkte ze lange tijd als jeugdbibliothecaresse in Wormerveer.

Ze schreef ondertussen gedichten en verhalen, maar zonder iets te publiceren. De gedichten waren bedoeld voor volwassenen en de verhalen waren bijna altijd kinderverhalen. Dat was een bewuste keuze. Marjolijn was opgegroeid met prachtige kinderboeken en had zich als bibliothecaresse gespecialiseerd in jeugdliteratuur. (Ze is nog steeds verbaasd als mensen aan haar vragen wanneer ze nu eens een echte roman gaat schrijven. Ze legt dan voor de zoveelste keer uit dat een jeugdboek met net zoveel vakmanschap wordt geschreven als een roman voor volwassenen.)

Het schrijven werd steeds belangrijker. Marjolijn ging naar Schrijversvakschool 't Colofon.
In 1999, na bijna twintig jaar bibliotheekwerk nam ze ontslag. Ze maakte van schrijven haar beroep.

Inmiddels zijn haar boeken in veertien talen vertaald en werd haar werk onder meer bekroond met een Gouden Griffel en de Gouden Uil Jeugdliteratuurprijs. In 2014 won ze de Woutertje Pieterse Prijs.

Nederlands

[ ↑ ]